دانشجو - نمره - جزوه

سالهاست كه پزشكان زيرميزي بگير خون مردم را ميمكند و هيچ كس صدايش بلند نشده.

چرا؟

چون جان عزيزانمان در دستانشان است و هر لحظه ممكن است اشتباهي باعث داغدارشدنمان شود. پزشكي كه حتي اگر بيمارش فوت شود بيمه بوده و خود او از نظر مالي متضرر نميشود ممكن است هر لحظه نيز اشتباه هم بكند.

در طرح تحول سلامت وزير نسبتا محترم بهداشت كه با رياست جمهور دوست قديمي بوده و عكسهايي از خودشان را در مناطق جنگي منتشر كرده اند تصميم گرفت حقوق پرستاران را سر و ساماني بدهد و از طرفي مردم را از خدمات بهداشتي درماني راضي تر كند ولي متاسفانه هدف افزايش درآمد پزشكان بود. در صحبتهاي وزير به اين نكته اشاره شد كه درآمد آقايان پزشك را بايد افزايش دهيم تا زيرميزي گرفته نشود و از اين به بعد هر كسي زيرميزي بگيرد توبيخ خواهد شد كه اين صحبت خود دليل بر قانوني بودن گرفتن پول زور از ديد آقايان است. البته بماند كه در ابتدا گرفتن اين پول زور كم شد ولي جديدا دوباره رونق گرفته است.

پول زور چيست؟

در ايام قديم راهزنان در گردنه ها مال و اموال افراد را ميگرفتند تا بگذارند جانشان را برداشته و در بروند. پس هر جا بحث جان و زنده بودن و زندگي است ميتواند گرفتن پول زور نيز وجود داشته باشد.

جديدا مسئولين محترم پرستاري و افراد از خودگذشته در صدد اين هستند كه جلوي اين افزايشهاي بيرويه در پرداخت به پزشكان را بگيرند. اين موضوع از طرف مافياي پزشكي چندين بار خاموش شده و هميشه به دروغ بودن آن اشاره كرده اند.

در اوايل انقلاب طرحي به تصويب رسيد كه با توجه به كمبود پزشك و خروج پزشكان زبده از مملكت به گونه اي پرداختها انجام گيرد كه پزشكان به خارج از كشور متمايل نباشند. در طرح جديد تحول سلامت هم كه مجددا به گونه اي ديگر افزايش درآمدها صورت گرفت.

حرف ما اين است كه حالا كه كمبود نداريم آيا نبايد به اين طرح فسيل شده توجه كرده و آن را بازنويسي كرد. البته نه بازنويسي توسط مافياي پزشكي. در طرح تحول سلامت دريافتي از بيماران را به جاي 30% به 10% كاهش دادند ولي مردم بيچاره دور زده شدند. يعني چه؟ حق العملها چندين برابر شد كه در نتيجه 10% الان بسيار بيشتر از 30% قبلي ميشود. چرا؟ خوب وقتي دريافت بيشتري از بيمار داشته باشيم پزشك هم ميتواند كا بيشتري بزندو بخورد.

كار نداريم توجه شما را به اخبار زير جلب مينمايم(يادمان نرود كه حقوق با درآمد كاملا متفاوت بوده و چه بسا فيش حقوقي يك پزشك 4الي5 ميليون تومان باشد ولي كارانه و مزاياي ديگرش بالاي 100ميليون تومان خواهد بود):

ه گزارش  ایرنا، ایرج حریرچی  در نشست خبری که در محل وزارت بهداشت برگزار شد، درباره مطالبی که اخیرا در برخی رسانه ها مبنی بر پرداختی های چند صد میلیون تومانی در وزارت بهداشت منتشر شده، افزود: این سخنان دروغ است و پرداختی ماهانه چند صد میلیونی در وزارت بهداشت نداریم.

وی گفت: تمام پرداختی ها در وزارت بهداشت قانونی است، حقوق و مزایای کارکنان وزارت بهداشت مانند همه کارکنان دولت پرداخت می شود و پرداخت کارانه پزشکان نیز بر اساس قانون بیمه همگانی( بر اساس نظام فی فور سرویس) از سال 74 یعنی 21 سال پیش در کشور اجرا می شود.

حریرچی افزود: بر اساس این قانون بخشی از درآمد اختصاصی بیمارستان ها برمبنای تعرفه دولتی که با تعرفه واقعی و قیمت تمام شده فاصله دارد به پزشکان پرداخت می شود. میزان کارانه پزشکان متخصص نیز در اکثر قریب به اتفاق دانشگاه های علوم پزشکی زیر 80میلیون تومان است.

وی گفت: ممکن است موارد استثنایی بالای 100 میلیون تومانی نیز در کارانه ها وجود داشته باشد که پزشکان متخصص یا فوق تخصص بسیار معدودی هستند که ایثارگرانه در مناطق محروم، جاهایی که دو هزار کیلومتر با تهران فاصله دارند و در نقاط مرزی در شهرهایی که هیچ پزشک متخصص دیگری در رشته آنها وجود ندارد، 24 ساعته به مردم خدمت رسانی می کنند.

قائم مقام وزیر بهداشت افزود: این پزشکان افرادی هستند که 1.7 برابر ساعت کاری تمام وقت(44 ساعت در هفته) یعنی به طور میانگین 75 ساعت در هفته کار می کنند و در واقع به جای دو یا سه پزشک متخصص خدمت ارائه می کنند و از نظر وزارت بهداشت اگر هم بالای 100 میلیون تومان کارانه بگیرند، کاملا قانونی و از شیر مادر حلال تر است.

حریرچی گفت: با این حال حدود 50 درصد درآمد اختصاصی بیمارستان ها که از محل تعرفه و خدمات پزشکان به دست می آید به پزشکان تعلق نمی گیرد و خرج امور دیگری مانند هتلینگ و اداره بیمارستان یا کارانه سایر پرسنل می شود، ضمن اینکه کارانه های پزشکان به صورت پلکانی با افزایش مبلغ مشمول مالیات می شود و علاوه بر آن 20 درصد کارانه نیز به عنوان مالیات به خزانه واریز می شود.

حریرچی افزود: متوسط کل پرداختی پزشکان عمومی در بیمارستان های وزارت بهداشت پنج میلیون و 500 هزار تومان و برای پزشکان حوزه بهداشت بین 7 تا 8 میلیون تومان است و متوسط کل پرداختی متخصص و فوق متخصصان نیز حدود 13 میلیون و 900 هزار تومان است و فاصله پرداختی پزشک عمومی به پرستار 1.7 برابر و پزشک متخصص به پرستار 4.53 برابر است که با متوسط جهانی و کشورهای توسعه یافته همخوانی دارد.

دانشجويان عزيز توجه نمايند كه نمرات روي نمودار برده شده است. نمرات نهايي نيز از طرف اينجانب در سايت وارد نميشود بنابراين دانشجوياني كه به هر نحو نياز به نمره بيشتري دارند بايد با استادي كه قرار است نمره وارد كند صحبت نمايند مخصوصا دانشجويان مهمان كه به نمره دوازده نياز دارند!

ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ، ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ!
ﮐﯿﻨﻪ؛ ﯾﻌﻨﯽ، ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺯﻫﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﻦ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ!

توجه توجه!!!

دانشجويان عزيز توجه داشته باشند كه به هيچ وجه جواب سوالات در برگه امتحاني علامت زده نشود و ميبايست جواب‌ها در پاسخنامه‌ها مشخص شود.

ضمنا جواب سوالات تشريحي نيز در همان پاسخنامه مرقوم فرمائيد.

با تشكر

سلام

راهنمايي درس داخلي جراحي سه:

كلا چهل سوال طرح شده كه مربوط به دروس اتاق عمل و عفوني بوده و سي دقيقه وقت دارد.

اتاق عمل بيست سوال.

همگي تستي.

13سوال قسمت قبل از داروهاي بيهوشي و 7سوال از قسمت داروهاي بيهوشي.

عفوني بيست سوال.

يك عدد تشريحي و بقيه تستي.

سوالات بيشتر در خصوص فلور طبيعي، ناقل بودن، راه خروج، ايزوله، اي اس آر، رنگ‌آميزي، كشت، تستهاي سرولوژي، حصبه، وبا، ايدز، سيفليس، كزاز، بوتوليسم و مالاريا هستند.

راهنمايي درس داخلي جراحي چهار:

كلا پنجاه و نه سوال و چهل دقيقه وقت.

خون بيست و سه سوال كه دو عدد تشريحي است.

آناتومي و فيزيولوژي 4سوال.

هموستاز 2سوال.

آزمايشات خوني 2سوال.

آهن، اسيد فوليك و ويتامين ب 3سوال.

كليات كم خوني 2سوال.

كم خونيها 7سوال.

ANC سه سوال(يك عدد تشريحي). توجه سوال تشريحي در پاسخنامه نوشته شود. راه حل محاسبه آن نيز جداگانه در پاسخنامه نوشته شود!

معلوليت هشت سوال تستي.

از قسمت آموزش آخر جزوه و انواع آمپوتاسيون سوال داده نشده است.

پوست بيست وهشت سوال كه يك عدد تشريحي است. توجه تشريحي در پاسخنامه نوشته شود!

ضايعات اوليه پوست 1سوال.

آزمايشات پوستي 1سوال.

خارش 1سوال.

درماتيتهاي غيرعفوني 2سوال.

درماتيتهاي عفوني 2سوال.

بيماريهاي تاولي پوست 1سوال.

تومورهاي پوست 2سوال.

داروها و حلالها 1سوال.

بقيه از سوختگي. توجه: سوالاتي كه براي رسيدن به جواب نياز به فرمول و راه حل دارند در برگه پاسخنامه راه حل مربوطه نوشته شود.

راهنمايي درس فوريت و حوادث غيرمترقبه:

 كلا شصت و پنج سوال و چهل و پنج دقيقه وقت.

سه سوال تشريحي از درد، عنكبوت و مسموميت با متانول. توجه: پاسخ سوالات تشريحي در برگه پاسخنامه مرقوم گردد.

اورژانس 3سوال.

قوانين 2سوال.

ترياژ 3سوال.

درد 7سوال.

مايع درماني 8سوال.

مسموميت 8سوال.

گزيدگي 8سوال.

خونريزي و تروما 8سوال.

ورود اجسام خارجي 4سوال.

اورژانسهاي محيطي 5سوال.

حوادث جنگ 3سوال.

آزمايشات 3سوال. توجه: از قسمت آزمايشات، شاخصهاي خوني(Hb- Hct- RBC- WBC- Platlete- HbA1C)، آهن، ترانسفرين، چربيها، سديم، پتاسيم، پي تي، پي تي تي، كليوي و كبدي مهمترند.

شوك 3سوال.

موفق باشيند

*كسي كه ورزشكار نيست يا ورزش سنگين ميكند در ابتدا دچار گرفتگي عضلات و بدن درد ميشود

با ادامه ورزش، عضلات، هم عادت كرده و دردها برطرف ميشود، هم قويتر ميگردند

*مغز هم قسمتي از بدن است

با درس خواندن و تفكر در ابتدا اگر از قبل آمادگي نداشته باشيند دچار سردرد و مشكلات ديگر ميشويد

*با ادامه هر روز مغز قويتر شده و گنجايش بيشتري پيدا ميكند

پس، از ديوانه شدن و افسرده شدن و قاطي كردن و ... نهراسيد و ادامه دهيد

*با اين نصيحت دوستانه، آينده بهتري در انتظار شماست

*اگر امتحان كرديد و حرف بنده درست بود اينجانب را از ياد نبريد

با تشكر

حسين محمودزاده اردكاني

عيد نيمه شعبان بر همه شيعيان مبارك

زمان قحطی بود و مردم بسیار گرسنه بودند. همه چهره ها درهم و گرفته و زرد بود. مردم آنچنان تحت فشار بودند که برای رفع گرسنگی به حیوانات باربر خود هم رحم نمی کردند.

روزی هنگام گذر از کوچه ای دیدم که غلامِ یکی از ثروتمندان شهر سرحال و خوشحال در حال قدم زدن است. در آن قحطی و بی غذایی شادی غلام مرا متعجب ساخت. به او گفتم: چه چیز تو را اینگونه شاداب ساخته است؟ پاسخ داد: ارباب من مرد مرفه و ثروتمندی است. او در انبار خود به اندازه شش ماه دیگر آذوقه دارد. تا شش ماه دیگر هم حتما قحطی به پایان رسیده است. در زمانی که همه شهر از گرسنگی خواهند مرد ارباب به ما روزی خواهد داد. با این وصف چرا خوشحال نباشم؟

حرف غلام مرا به فکر واداشت. با خود گفتم: این غلام به انبار کوچک ارباب خود دلبسته است و پشتش به ذخیره شش ماهه آن گرم است، در حالی که من به روزی بی کران خدای خود دل خوش نیستم و اینگونه مستاصل و آشفته ام!

زن و شوهری بر سر سفره غذا نشسته بودند که ناگهان فقیری در خانه شان را زد و گفت: فقیری گرسنه هستم. عطر غذایتان به مشامم رسید. آمده ام اینجا که کمی غذا از شما طلب کنم. مرد صاحبخانه بدون آنکه چیزی به فقیر بدهد با عصبانیت او را دور کرد.

مدتی گذشت و صاحبخانه ورشکست شد و چون دیگر نمی توانست زندگی خود را اداره کند همسرش را طلاق داد.

زنِ او با مرد دیگری ازدواج کرد. اتفاقا باز زن با شوهر جدید خود بر سر سفره نشسته بودند که فقیری نزد آن ها آمد و کمک خواست. شوهر به زن گفت بهتر است قسمتی از این غذا را برای فقیر ببری تا او امشب را سر گرسنه بر بالین ننهد. وقتی زن برگشت شروع کرد به گریه کردن. شوهر علت گریه کردن او را جویا شد. زن گفت: این مرد فقیر شوهر سابقم بود که اینگونه به تنگدستی رسیده است. روزی او خود ثروتمند بود اما به تنگدستی که در خانه ما را زد کمک نکرد و او را راند.

مرد اندکی مکث کرد و سپس گفت: راستش را بخواهی من همان فقیر هستم که او مرا با عصبانیت از خانه اش دور کرد.

سخنران مشهوری در یکی سمینارهایش اسكناسی ۲۰ دلاری را در مقابل ۲۰۰ نفر از مخاطبانش بالا گرفت و گفت: چه کسی این اسکناس را می خواهد؟ تمام دستها فورا بالا رفتند.
سخنران گفت:من می خواهم این ۲۰ دلار را به یکی از شما بدهم اما قبل از آن به من چند لحظه فرصت دهید بعد شروع کرد به مچاله کردن اسکناس و پرسید: حالا چه کسی آن را می خواهد؟ هنوز تمام دست ها بالا بودند.
سخنران اسکناس را به زمین انداخت و با کفشش آن را لگد کرد. بعد آن را برداشت مچاله کرد و پرسید:هنوز هم کسی هست؟ این بار هم دست همگان بالا بود.
سخنران گفت: دوستان من، همگی ما درس ارزشمندی را فرا می گیریم. هیچ فرقی نمی کند که با این پول چه کار کنیم در هر شرایطی این اسکناس هنوز هم مورد قبول است و ارزشش را از دست نمی دهد. هنوز هم به اندازه ۲۰ دلار ارزش دارد.
بسیاری مواقع در زندگیمان سقوط می کنیم, از درون متلاشی می شویم، احساس ضعف ما را فرا می گیرد. بخاطر بعضی تصمیماتی که می گیریم و یا برخی مشکلات که برایمان پیش می آید به زمین می خوریم. اهمیتی ندارد چه اتفاقی افتاده و یا خواهد افتاد بلکه مهم این است که شما هرگز ارزش و اهمیتتان را از دست نمیدهید، کثیف یا تمیز، مرتب یا مچاله شما هم مانند این اسکناس هرگز برای آنانی که دوستتان دارند و به شما نیازمندند بی ارزش نمی شوید.

مرد نیازمندی برای درخواست کمک مالی به در خانه ثروتمندی رفت، خواست در بزند که ناگه صدای صاحبخانه را شنید که با تندی به مستخدمش می گوید: چرا چوب کبریت های سوخته را دور ریختی؟

با شنیدن این سخن به بخت بد خود لعنت فرستاده و قصد رفتن می کند که صاحبخانه در را باز کرده و می پرسد: امری داشتید جناب؟

مرد گفت: عرضی داشتم که پشیمان شدم از بیانش…

صاحبخانه: چرا؟ موضوع چیست؟

مرد از نیاز خود صحبت کرده و علت ناامید شدنش را نیز بازگو می کند، صاحبخانه نیز با محبت و گشاده رویی به او کمک می کند، مرد که بعد از ناامیدی کامل به خواسته اش رسیده بود می پرسد شما که از چوب کبریت های سوخته هم نمیگذشتی چطور با من اینگونه سخاوتمندی؟ صاحبخانه لبخندی زده و میگوید: حساب به دینار، بخشش به خروار…

در یک روز بارانی تصادف وحشتناکی داشتم. آخرین چیزی که به یاد دارم این بود که اتومبیلم لیز خورد و چندین بار چرخید.  زمانی به هوش آمدم چهار روز از زمان تصادف گذشته بود. وقتی چشم باز کردم دو پزشک بالای سرم وضعیت جسمانی مرا تشریح کردند و گفتند که هنوز یک عمل دیگر وجود دارد که در صورت رضایتم انجام خواهد گرفت. در واقع من فلج شده بودم و صد در صد معلوم نبود از این جراحی جان سالم به در خواهم برد. زیر رضایت نامه را امضا کردم و گفتم که هر کاری که صلاح می دانید می توانید انجام دهید. ولی وقتی آن ها از اتاق خارج شدند تازه متوجه شدم چه اتفاقی برایم افتاده است. به زندگی آینده و همسرم فکر می کردم. زندگی با یک مرد فلج آن چیزی نخواهد بود که او آرزویش را داشته است. به پسرمان فکر می کردم. او تازه به سن نوجوانی رسیده است. چطور خواهم توانست برایش پدری کنم؟

صدای باز شدن در اتاق افکارم را بر هم زد. همسرم بود. با تمام توانی که داشتم گفتم: لازم نیست ادامه دهی.

ابروانش را در هم کرد و در حالی که در چشمانم خیره شده بود گفت: فقط یک بار می گویم. این زندگی توست ولی هر تصمیمی که بگیری من از تو حمایت خواهم کرد. تو هنوز خودت هستی، شوهر محبوبم. تحت هر شرایطی با تو همراه خواهم بود.

اگر او لحظه ای مکث می کرد و یا رویش را برمی گرداند و یا حتی احساس میکردم که ذره ای مردد است و دارد فداکاری می کند نمی توانستم با این موضوع کنار بیایم چرا که فکر می کردم زندگی اطرافیانم را نابود کرده ام.

گفتم: این آن زندگی نخواهد بود که با هم برنامه ریزی کرده ایم.

با قاطعیت گفت: می دانم! سپس لبخندی زد، دستانم را گرفت و با همان قاطعیت گفت: دوستت دارم. در آن لحظه بود که مطمئن شدم تا قیامت همراهم خواهد بود.

وقتی از موقعیتم در زندگی دلسرد و یا ناراحت می شوم یاد امید کوچولو یکی از همکلاسی های پسرم می افتم.

قرار بود که در مدرسه پسرم یک گروه تاتر تشکیل شود و به همین خاطر مسئولین مدرسه می خواستند از داوطلبان و علاقه مندان به اجرای نمایش تست بگیرند. من از علاقه شدید امید به بازیگری با خبر بودم. هر روز با هیجان برای مادرش که در بیرون از مدرسه منتظرش بود توضیح می داد که چقدر برایش هیجان انگیز است که نقشی در این نمایش داشته باشد و ترسش از این بود که انتخاب نشود.

روزی که قرار بود نقش های نمایشنامه را اعلام کنند من و مادر امید برای آوردن پسرانمان به مدرسه رفته بودیم. امید زمانی که مادرش را دید با سرعت به طرفش دوید و با غرور گفت: حدس بزن مامان! حدس بزن چه اتفاقی افتاده!

مادرش هیجان زده گفت: چه نقشی به تو واگذار شده؟

امید جواب داد: آن ها مرا انتخاب کردند کف بزنم و دیگران را تشویق کنند تا بازیگران بتوانند اجرای بهتری داشته باشند.

مردی به دندانپزشک خود تلفن زد و گفت: لطفا در اسرع وقت برایم یک نوبت رزرو کنید. در دندانم یک حفره بسیار بزرگ ایجاد شده که باید هر چه سریع تر ترمیم شود.

نوبت او فرا رسید. وقتی دندانپزشک دندانش را وارسی کرد گفت: حفره ی بزرگی در کار نیست! این فقط یک خوردگی کوچک است که نیاز به پر کردن دارد. به سرعت برایتان ترمیمش می کنم.

مرد گفت: واقعا؟ پس چرا زمانی که زبانم را روی آن می مالم احساس می کنم یک حفره ی بزرگ است!

دندانپزشک پاسخ داد: اولا که اغراق کردن خاصیت زبان است. مگر وقتی از خوبی و بدی دیگران می گویی اغراق نمی کنی؟ دوم اینکه زمانی که به مشکلات نزدیک باشیم آن ها را بزرگ تر می بینیم. زبان هم به حفره دندان شما نزدیک است.

پسرم سینا هفت ساله است و به لطف همکلاسی ها و دوستانش و البته تلویزیون هر روز حرف های رنگارنگ یاد می گیرد و آن ها را در خانه تکرار می کند.

یک روز یکی از دوستانش به خانه ما آمده بود و هنر خوب و جالب فحش دادن را به او آموخت. آن روز بعد از رفتن دوستش شنیدم که در حیاط خلوت در حال ادای کلمات جدیدی است که آموخته است و آن ها را با تمام قوا فریاد می زند. صدایش را تمام همسایگانمان می توانستند بشنوند و من آن روز از خجالت در حال آب شدن بودم.

روز دیگر وقتی از مدرسه آمد خواهر کوچکش را بشکه صدا زد. دیگر برایم قابل تحمل نبود. می بایست طوری جلوش را می گرفتم. یاد اولین و آخرین باری که خودم در کودکی فحش داده بودم افتادم. آن روز مادرم دهانم را با صابون شست. من هم سعی کردم کار مادرم را روی سینا اجرا کنم داخل حمام رفتم و او را صدا زدم. وقتی نیتم را فهمید کم مانده بود از تعجب شاخ در بیاورد. دست و پایش را گرفتم و سعی کردم مایع دستشویی را داخل دهانش بریزم. آنقدر تقلا کرد و دست و پا زد که مطمئنم یک قطره هم از مایع در دهانش نرفت. البته برای من اینطور نبود. آنقدر از مادرم می ترسیدم که حتی تصور جنگیدن و تقلا کردن با او را نداشتم و وحشت رفتن صابون به دهان آنقدر مرا ترساند که هرگز دیگر حرف زشتی از دهانم خارج نشد. ولی سینا حتی ابراز پشیمانی ظاهری هم نکرد!

چند روز بعد دیدم دوباره خواهر کوچکش را با لقبی زشت صدا کرد. صدایش کردم و گفتم: امشب حق تلویزیون دیدن نداری. سریع به اتاقت برو.

با کمال پررویی شب بخیر گویان به سوی اتاقش رفت. قبل از وارد شدن به اتاق فریاد زد: مامان دوستت دارم، اندازه ستاره های آسمان.

غافلگیر شدم. جمله اش به راستی تحت تاثیر قرارم داد. به سوی اتاقم رفتم تا این خاطره را در دفتر خاطرات بنویسم. هنگام نوشتن متوجه شدم که سینا با خود بلند بلند صحبت می کند و فحش های جدیدی را که یاد گرفته بود مرور می کرد. کاسه صبرم لبریز شد. او را کشان کشان به سمت حمام بردم و این بار سعی کردم با شامپو دهانش را پر کنم. خوشبختانه توانستم مقداری شامپو به دهانش بریزم.

گفتم حالا می تواند محتویات دهانش را در دستشویی خالی کند و او تمام شامپوهای خورده شده را در کف حمام بالا آورد. من همان روز حمام را تمیز کرده بودم و حالا درسم را یاد گرفتم: چیزی که بیست سال پیش کاربرد داشته لزوما در عصر امروز جواب نمی دهد.

شانه هایش را در دستانم گرفتم و در حالی که در چشمانش خیره شده بودم گفتم: تو را به اندازه تمام ستاره ها دوست دارم.

جواب داد: من بیشتر

اولین امتحان محسن بعد از قبول شدن در دانشگاه بود، استاد اوراق امتحانی را بین بچه ها تقسیم کرد. محسن دانشجوی درسخوانی بود و سوالات را پشت سر هم به خوبی پاسخ می داد تا اینکه به سوال آخر رسید: نام کوچک زنی که دانشکده را تمیز می کند چیست؟ مانده بود چه بنویسد. مثل یک شوخی به نظر می رسید. او بارها و بارها این زن را دیده بود، چهره اش را خوب به خاطر داشت. می توانست بگوید حدودا چند ساله است اما اسمش؟ هرگز نپرسیده بود نام آن زن چیست؟ در نهایت او در حالی برگه خود را به استاد داد که آخرین سوال بی پاسخ مانده بود.

بعد از امتحان دانشجویان دور استاد گرد آمدند. یکی از آنها پرسید: منظورتان از طرح سوال آخر چه بود؟

استاد پاسخ داد: هر شغلی را که انتخاب کنید با آدم هاي زیادی سرکار خواهید داشت که هر کدام از آنها تاثیرات خاص خودشان را در زندگیتان خواهند داشت. همه آدم ها در هر جایگاهی سزاوار توجه و محبت هستند. کمترین کاری که میتوانید برایشان انجام دهید این است که به آن ها سلامی بکنید و لبخندی نثارشان کنید.